"Wegens eclips uitgesteld tot september 2026", zo leerden wij vorig jaar. Verdorie, meer dan een jaar wachten voor we weer naar de wei in de palingbeek zullen terugkeren. Dat jaar is voorbij gevlogen, het leven gaat snel tegenwoordig. De eclips werd waargenomen, maar da's een ander verhaal, nu gaat het over onze strapatsen in Zillebeke.

Naar goede gewoonte toog Luc als eerste op donderdag westwaarts, onze kwartiermeester arriveerde op een lege wei, geen spoor van onze AVK-vrienden (Astronomische vriendenkring uit west-vlaanderen), zij zijn in het verleden al eens op woensdag gearriveerd. Rudi kwam als tweede nog voor de middag ter plekke en met de hulp van Luc was zijn bescheiden éénpersoonstentje snel opgezet. Toen beiden een wandelingetje deden en een hapje gingen eten in restaurant de palingbeek, stapte ik van m'n fiets in de verbrandemolenstraat. Het was een uitdaging om mijn reusachtige, superdeluxe en van alle opties voorziene glampingtent in m'n eentje op te zetten, maar onder een stralend zonnetje, het nodige geduld en een dosis doorzettingsvermogen, kwam ook dat goed. Drie cygnianen op de wei èn Dieter van de organisatie, druk in de weer met het aanleggen van de elektrische infrastructuur op en rond de wei. De moderne amateurastronoom kan namelijk nog moeilijk zonder stroom en daar wordt al een paar jaar uitstekend voor gezorgd. Van onzentwege kwam de regelmatig terugkerende vraag naar een aansluiting van minstens 10 A (momenteel 6) want onze chef gastronomie zou er eens graag een elekrische barbeque in gang steken in de toekomst (alles met een vlam is, midden in dit natuurgebied, uiteraard verboden). Elke keer we Dieter zagen dit weekend, spraken we de beste man hierover aan, je zou van een rode draad kunnen spreken, maar de kabels waren zwart ... Rudi had zijn seestar bij, een telescoop met ingebouwde camera. Een automatische uitlijning op de zon lukte in eerste insantie niet, ook niet na talloze pogingen het ingebouwde kompas te kalibreren. We grapten dat er waarschlijnlijk onder de wei nog teveel obussen met magnetische ontsteker zitten die voor storing zorgen. Na wat prutsen, lukte het ons om de zon manueel in beeld te krijgen en zolang ze niet te lang verdween achter een passerende wolk, bleef ze foutloos in beeld, zonnevlekken en al. Best aangenaam op de wei, weer om in een T-shirt achterover te leunen in een luie stoel. Het is ook erg stil, daar midden in de palingbeek.

Tegen de avond maakten we plannen om in Ieper the last post te gaan bijwonen en vervolgens aldaar op resaurant te gaan. In de tussentijd was er één AVK-er aangekomen die graag mee ging.

Met z'n vieren naar de meensepoort, waar op een doordeweekse donderdag toch best veel volk verzameld was om het eerbetoon aan de gevallenen van de groote oorlog te aanschouwen. Indrukwekkend.

Verder naar de markt dan, Rudi had een veelbelovend restaurant gespot en daar hebben we vorstelijk gegeten. Teruggekomen op de wei bleek het wat opgeklaard, dus de seestar van Rudi en mijn lenzenkijkertje (beste tombolaprijs ooit) werden opgesteld om wat highlights te bekijken en in het geval van de seestar, te fotograferen. De automatische uitlijning ging in het donker probleemloos en in geen tijd dienden de eerste beelden zich al aan op het scherm. Ondertussen zwiepte ik wat van het ET- en dubbelcluster naar sterrenhopen M13, M92 en M71, het andromeda sterrenstelsel, de ring- en halterevel en nog wat "must see"-objecten. Heiige en af en toe wat harnekkerige bewolking bleef ons parten spelen en kort na middernacht kropen wij in onze tenten. Vrijdagmorgen kwamen Gert en Steven aan, ook hun tent was snel opgesteld, de Cygni-delegatie voor dit jaar, was compleet. Logistieke sterkhouder Johnny werd wel gemist, het gebeurt zelden dat hij starnights moet missen. Het zou sowieso terug een kleinere editie worden met een zeventigtal deelnemers, vorig jaar in augustus werd het maximum van 120 ingeschrevenen bereikt. Het gaf een rustig en nog een gemoedelijker-dan-anders gevoel. Gert en Steven waren snel geïnstalleerd, hadden koffie, koffiekoeken en andere versnaperingen bij en onder de Cygni-partytent was het gezellig toeven.

Korte wandelingen langs enkele oorlogskerkhoven horen er ieder jaar steevast bij, deze zo rustige en stille streek, heeft andere tijden gekend. Vanaf de middag druppelden er langzaam meer en meer bezoekers binnen, "aapjes kijken" terwijl anderen op al dan niet elegante wijze hun tent opstellen, was ons deel. 's Avonds bestelde Gert pizza's voor ons zodat we met een goedgevulde maag een lezing en de volgende waarneemnacht konden aanvatten. De enige lezing die we vandaag zouden volgen, ging over de seestar. We verwachtten misschien eerder een uitleg over het bedienen en het observeren met de seestar, maar het werd eerder een introductie en voorstelling van wat de mogelijkheden zoal zijn van dat ding, even goed was het interessant. Terug op de wei werd het bij momenten kraakhelder, maar er bleef ook altijd bewolking komen en gaan. Toch weer heel wat gezien en er werd vooral veel gespeeld met de seestars, want ook Luc was ondertussen eigenaar geworden van zo'n vernuftig apparaat. Zijn meegebrachte dobson bleef eenzaam en alleen in een hoekje staan ... 

Koud werd het niet, tegen 2h was het wel zo vochtig geworden en werd de bewolking zo hardnekkig dat ook de laatste cygnianen (Gert en ondegetekende) in hun tent kropen. Op starnights is het altijd zalig slapen en als je dat 's nachts doet, is een wekker zetten niet nodig, de schapen blaten je "zachtjes" wakker. In mijn geval was dat op zaterdag pas om 9h en dat was lang geleden.

We scoorden een onbijt en maakten plannen voor de dag: lummelen bij de tent, middagdutje, wat naar de zon kijken, een boek lezen, korte wandelingetjes in de buurt, gewoon niets doen, heerlijk! Vier cygnianen hebben zich uit hun luie stoel gehesen om met hun tronie op de groepsfoto te prijken, aan u om te ontdekken wie er ontbrak (door een -tactisch?- ingepland wandelmoment). Ook weer één lezing mee gepikt: een presentatie over gestabiliseerde verrekijkers van het merk kite, apparaten die mij al lang interesseren, enkel de prijs houdt me tegen want goedkoop zijn ze niet en zo heel veel sta ik in m'n huidig leven niet meer onder de sterrenhemel. Het grootste en nieuwste model was jammer genoeg niet aanwezig en kon niet geprobeerd worden. 

Ondertussen was het bijna zes uur: tijd voor tombola! Cygni gaat jaar na jaar met minstens één prijs naar huis en ook nu was dat niet anders: drie keer werd iemand van ons naar voor geroepen om gehuldigd en gelauwerd te worden als glansrijk overwinnaar. Gert scoorde een luister-cd over Christiaan Huygens, Rudi en ik mogen een cd met astro-muziek bij op het schap zetten. Wegens acuut gebrek aan cd-speler in onze tenten, zal het beluisteren moeten wachten tot thuis, we zijn benieuwd.

Volgende opdracht: snel naar restaurant de palingbeek voor "ne-dattem-zowe-nog-wa-roed-zie-vanbinne", ja ook grammaticaal wonder Stef werd gemist. Lekker gegeten weeral, onverwacht een paar sokken gescoord die mij daarna weer op slinkse wijze afhandig werden gemaakt (da's weer een ander verhaal) en met een iets bollere buiken terug naar de wei gewandeld. Niet helder, geen verrekijkers meer te proberen, maar wel weer gezellig in het Cygni-hoekje waar we tot middernacht doorgeboomd hebben over luchtige en minder luchtige onderwerpen. Tegen middernacht zat de laatste cygniaan in z'n tent en iets na zeven waren we alle vijf wakker. Ik frommelde mijn "glampement" snel in m'n fietstassen en nam al voor 8h afscheid om op tijd mijn trein te halen in het 5 km verderop gelegen Ieper. Dit relaas wordt overigens in die met succes gehaalde trein, getypt.

Het was weer gezellig, leerrijk en ontspannend. Volgend jaar weer! Het laatste weekend van augustus 2027 kan de lezer nu al in de agenda noteren, tegen dat het zo ver is, vragen wij weer toestemming om vanaf donderdag onze tent al te mogen opstellen.